در فصل اول به مفهوم شناسي پرداختيم كه حرام به معناي ممنوع است وقتي مي گويند فلان كار حرام است معنايش اين است كه ارتكاب آن ممنوع است و مالي كه از طريق نامشروع بدست مي آيد حرام و استفاده كردن از آن موجب عذاب در روز قيامت است حرام امري است كه خداوند به طور حتم از آن نهي كرده باشد به نحوي كه اگر كسي خلاف آن عمل كند در قيامت مورد خشم و عقاب خداوند قرار مي گيرد و گاهي در دنيا به مجازات شرعي دچار مي شود و علاوه بر مفهوم شناسي به اهميت و ضرورت تحقيق و هدف تحقيق كه شناختن پيامدها و آثار لقمه ي حرام بود پرداختيم .

در فصل دوم در رابطه با موضوع لقمه حرام در آيات و روايات پرداختيم آنچه كه از آيات و روايات متعدد در قرآن مجيد و منابع روايي برداشت مي شود مفتاحیت لقمه و كسب در سعادت يا شقاوت معنوي انسان است به صورتي كه كسب حرام و لقمه حاصل از آن كليد هر بدي و گمراهي است و كسب روزي حلال بزرگترين عبادت و راه سعادت اخروي شمرده شده است لقمه ي حرام نابود كننده ساير اعمال نيك انسان نيز مي باشد به طوري كه مي بينيم افرادي كه با كوهي از اعمال صالح در قيامت فقط به سبب لقمه حرام اهل آتش خواهند شد در مقابل آن لقمه حلال نيز آغاز رسيدن به كمالات معنوي انسان است به صورتي كه بزرگترين جهاد و عبادت كسب روزي حلال به حساب آمده است و علاوه بر لقمه ي حرام در آيات و روايات در اين فصل به انواع لقمه حرام پرداخته شده كه دو نوع است قسمي كه ذاتاً حرام هستند مثل سگ و خوك وقسمي كه به جهت صفتي كه بر آن عارض شده حرام هستند مثل غذاهايي كه به زهر آوده شده يا به جهت نقص و خللي كه در گرفتن و دادن مال انجام مي شود حرام است مثل خوردن مال يتيم و رشوه.